Поларните мечки долго време се сметаа за симбол на штетното влијание на глобалното затоплување врз природниот свет, а сега научниците открија дека некои од овие животни на Гренланд се навикнати да ловат без морскиот мраз.
Поларните мечки главно се потпираат на арктичкиот морски мраз во ловот на фоки, така што намалувањето на количината на мраз го доведува видот на работ на истребување. Сепак, научниците имаат релативно добри вести кои даваат надеж за зачувување на поларните мечки и велат дека неколку стотици од овие животни во југоисточниот дел на Гренланд се приспособиле на условите за лов користејќи слатководни платформи, односно мразот кој се откинува од глечерите.
„Мечките преживуваат во фјордови без мраз повеќе од осум месеци годишно, бидејќи имаат пристап до слатководниот мраз од глечерот“, рече научникот Кристин Лејдре од Универзитетот во Вашингтон.
Овие наоди на тим научници укажуваат на можноста поларните мечки да преживеат и покрај зголемените температури.
„Едно од големите прашања е каде на Арктикот би можеле да преживеат поларните мечки. Мислам дека мечките на вакво место можат да нè научат многу за такви локации“, рече научникот.
Истражувачкиот тим помина две години интервјуирајќи Ескими кои го споделија своето знаење за животната средина. Научниците патувале со хеликоптер и ги означувале мечките со уреди за сателитско следење и собирале генетски вторник.
Генетичарката д-р Бет Шапиро рече дека е забележана „генетски најизолираната популација на поларни мечки во светот“.
„Знаеме дека ова население живее одвоено од другите популации веќе неколку стотици години“, рече Шапиро.
Таа додаде дека популацијата на овие мечки не расте, туку дека тие се размножуваат побавно и дека се помали по големина.
Шапиро рече дека е тешко да се одреди дали оваа подпопулација преживува поради генетските адаптации или „различниот одговор на многу различна клима и живеалиште“.
Се верува дека се оставени околу 26.000 поларни мечки.
„Поларните мечки се во неволја. Јасно е дека се на работ на истребување ако не го забавиме глобалното затоплување. Колку повеќе учиме за овој неверојатен вид, толку подобро ќе можеме да му помогнеме да преживее во следните 50 до 100 години“, заклучи Шапиро.
Извор: Klix.ba
