Невидливото зрачење од цела мрежа на приватни сателити се заканува засекогаш да ја онеспособи радио астрономијата од Земјата.
Невидливото зрачење што „протекува“ од приватните сателити, како оние од мрежата Starlink на SpaceX, им пречи на радио астрономите во обидите да детектираат важни сигнали од вселената. Доколку ситуацијата не се стави под контрола, научниците предупредуваат дека наскоро може да ја достигнеме „критичната точка“, по која веќе нема да биде можно сериозно проучување на вселената од Земјата.
Во ведри ноќи, по една од бројните ракетни мисии на Falcon 9, често можат да се забележат светлечки низови на Starlink сателити — призор познат како „Starlink воз“. Но зад таа видлива светлина се крие многу поголем проблем: радио зрачењето што не можеме да го видиме, а кое е постојано присутно и многу штетно за радио телескопите.
Радио астрономите користат радио бранови за да детектираат разни невидливи вселенски тела и феномени — од енергетски млазови на супермасивни црни дупки, до брзи радио блесоци од неутронски ѕвезди. Овие телескопи можат да ги „видат“ и првите галаксии што настанале по Големата експлозија, како и да бараат сигнали од потенцијални вонземјански цивилизации.
Проблемот е што сателитите емитуваат таканаречено непланирано електромагнетно зрачење (UEMR), кое настанува случајно и постојано „протекува“ од уредите, дури и кога тие не пренесуваат податоци. Некои од тие зрачења, како оние од сателитите од втора генерација на Starlink, се до 10 милиони пати посилни од најслабите сигнали што телескопите се обидуваат да ги уловат.
Загриженоста расте бидејќи сè повеќе приватни компании, вклучувајќи ги Amazon, OneWeb, ЕУ и Кина, планираат да лансираат свои сателитски мега-мрежи. Експертите предупредуваат дека до 2050 година може да има дури и до 100.000 активни сателити во ниска Земјина орбита, што би можело засекогаш да ја уништи можноста за радио астрономија од Земјата.
Постојат начини проблемот да се ублажи, како што е исклучување на преносот додека сателитот минува над зони каде се вршат мерења, но ваквите мерки се ограничени — особено бидејќи UEMR не може да се контролира откако сателитот еднаш ќе се најде во орбитата. Научниците повикуваат на воведување на построги закони што би го ограничиле нивото на несакано зрачење, но во моментот не постои ниту една меѓународна регулатива што го уредува ова за приватните сателити.
Ако наскоро не се преземат конкретни чекори, ќе го изгубиме целиот опсег на радио бранови и со тоа ќе ги затвориме „прозорците кон вселената“ што повеќе нема да можеме да ги отвориме, пренесува Live Science.
