NASA HPSC процесорот носи до 100 пати подобри перформанси и овозможува леталата побрза автономна обработка на податоци.
NASA со своите вселенски мисии ги носи леталата и екипажите сè подалеку од Земјата, па затоа расте потребата од системи кои можат да функционираат со минимален или без човечки надзор. Ова е особено важно поради големите растојанија, бидејќи астронаутите на Месечината и Марс ќе се соочат со доцнење во комуникацијата, што го отежнува брзото испраќање извештаи, команди и научни податоци.
Автономните системи истовремено можат да го забрзаат научниот процес, бидејќи овозможуваат побрза анализа на податоците директно на самото летало. Сепак, процесорите за вселената мора да издржат екстремни температури, силно зрачење и услови во кои поправките практично не се можни.
Затоа NASA, преку програмата Game Changing Development, влезе во комерцијално партнерство за развој на системот High Performance Spaceflight Computing, познат како HPSC. Овој процесор треба да им овозможи на вселенските летала значително поголема способност за самостојно донесување одлуки, а веќе ја заврши првата рунда тестирања во услови што го симулираат вселенското опкружување.
NASA HPSC процесорот носи AI обработка во вселената
NASA традиционално се потпираше на постари чипови, дизајнирани пред сè да бидат издржливи и сигурни. Сепак, современите мисии собираат огромни количини податоци, па затоа се потребни процесори што можат побрзо и поефикасно да ги обработуваат. Поради тоа NASA и Microchip Technology од Аризона го развиваат HPSC – процесор отпорен на зрачење со 100 пати поголема пресметковна моќ во однос на сегашните системи.
HPSC е SoC (system-on-a-chip), сличен на концептот што се користи кај телефоните и таблетите, бидејќи обединува CPU јадра, единици за дополнителна обработка, напредно вмрежување, меморија и влезно-излезни интерфејси. Разликата е што овој чип е дизајниран да работи со години на милиони или милијарди километри од Земјата.
Покрај суровите перформанси, HPSC носи и AI обработка на податоци и скалабилни векторски можности. Може да ја прилагодува потрошувачката и перформансите, па одредени функции може да се исклучат или да преминат во режим со пониска потрошувачка кога не се потребни. Ова е клучно, бидејќи електричната енергија е еден од најважните ресурси во вселената.
NASA Jet Propulsion Laboratory затоа спроведува тестови за зрачење, температура, удари и функционалност. Се користат и сценарија за слетување од реални NASA мисии, со цел да се провери дали чипот може да обработи големи количини податоци од сензори без потпирање на тешка и енергетски интензивна опрема. Така, HPSC би можел да стане основа за следната генерација попаметни и поавтономни NASA мисии.
Тестирањето на HPSC процесорот започна во февруари во лабораторијата на NASA JPL и ќе трае уште неколку месеци, но првичните резултати веќе изгледаат многу ветувачки. Според досегашните сознанија на инженерите, новиот процесор постигнува и до 500 пати подобри перформанси во однос на чиповите отпорни на зрачење што моментално се користат во вселенските мисии.
Откако ќе ја помине сертификацијата за вселенски лет, NASA планира да го вгради HPSC во компјутерските системи на идните орбитери, ровери, вселенски станици и мисии за истражување на длабоката вселена. Со тоа, леталата ќе добијат значително поголема локална пресметковна моќ, помала зависност од постојана комуникација со Земјата и подобра основа за автономно донесување одлуки во најсложените мисии.
