Новиот магнетоеластичен шатор го претвора ветерот, движењето на луѓето и вибрациите во електрична енергија за LED осветлување и други уреди со мала потрошувачка
Шатор кој сам произведува електрична енергија од ветерот, движењето на луѓето и звукот еден ден би можел да обезбедува дополнителен извор на енергија во кампови, оддалечени подрачја и зони погодени од природни катастрофи. Истражувачите развија прототип направен од паметен текстил кој ја користи магнетоеластичноста, односно промената на магнетните својства на материјалот кога тој се витка или растегнува.
Идејата е самата конструкција на шаторот да стане еден вид генератор. Ветерот кој го поместува платното, човек кој оди или ја менува положбата во шаторот, како и вибрациите што настануваат при поставувањето на конструкцијата, можат да го деформираат материјалот. Овие промени потоа влијаат врз магнетната состојба на вградените слоеви, а преку индукција се произведува електрична енергија. Студијата е објавена во списанието Matter, а концептот е претставен како начин засолништата да добијат дополнителна функција без потреба од класичен генератор или постојан пристап до електричната мрежа.
Шаторот станува голем флексибилен генератор
Подот на шаторот содржи магнетоеластични ленти, додека покривот е изработен како повеќеслојна структура со проводни влакна и магнетоеластичен филм. На тој начин, различни делови од конструкцијата можат да собираат енергија од различни видови движења.
Во лабораториски тест, истражувачите рачно удирале по мал примерок од магнетоеластичниот текстил. Тој за 1,5 секунди наполнил кондензатор со капацитет од 0,22 микрофаради до напон од 5,8 V. Тоа сè уште не е доволно за напојување уреди со голема потрошувачка, но покажува дека дури и мал дел од материјалот може да произведува употреблива електрична енергија.
Како потенцијални примени, истражувачите ги наведуваат LED осветлувањето, сензорите и другите уреди со мала потрошувачка. Предноста во однос на соларните панели е тоа што системот не зависи од сончевата светлина. Шаторот може да собира енергија и навечер или во сенка, сè додека ветерот, луѓето или други вибрации продолжуваат да го придвижуваат материјалот.
Сепак, технологијата сè уште е во фаза на прототип. Потребно е да се провери колкава количина електрична енергија може да произведува во реални временски услови, колку долго текстилот ги задржува своите својства по повторливо виткање и изложување на дожд, ветер и температурни промени, како и дали ваквиот материјал може економично да се произведува во големи количини.
Целта затоа не е шаторот да го замени класичниот извор на електрична енергија, туку да стане дополнителен генератор за основни потреби на места каде што нема други извори,
