Звучникот MiPAL користи ултразвук и акустични метаматеријали за да го насочи звукот кон конкретен слушател без класична низа од емитери.
Замислете телевизор што можете јасно да го слушате, додека лицето што седи на само неколку метри од вас речиси ништо не слуша. Или автомобил во кој возачот ги слуша навигациските инструкции, додека патникот во исто време слуша целосно различна аудиосодржина – без слушалки.
Истражувачите од јужнокорејскиот универзитет POSTECH го развија звучникот MiPAL, кој се обидува токму тоа – да го ограничи звукот на многу прецизно дефиниран простор.
Технологијата се заснова на параметарски ултразвучен звучник.
Наместо директно да го шири звукот што се слуша во сите насоки, како кај класичниот звучник, системот користи ултразвучни бранови кои низ воздухот се насочуваат во многу тесен сноп. Нивната нелинеарна интеракција потоа создава звук што може да го слушне човечкото уво.
Проблемот со досегашните системи бил во нивната сложеност
Идејата за насочен звук не е целосно нова. Класичните параметарски системи со низа звучници можат да користат десетици, па дури и стотици ултразвучни емитери кои мораат многу прецизно да работат заедно. Тоа ги прави скапи и сложени.
Тимот од POSTECH се обидел истиот ефект да го постигне со еден главен емитер.
Клучот се два типа акустични метаматеријали интегрирани во истиот ултразвучен трансдуцер. На предната страна се наоѓа структура со метаповршина која функционира слично на оптичка леќа. Таа ги обликува неправилните ултразвучни бранови во тесен и праволиниски сноп.
Вториот дел од конструкцијата ги контролира несаканите вибрации на мембраната, кои инаку би создавале звук и од страничните делови и би ја намалиле прецизноста на системот. Резултатот е многу пофокусиран аудиосигнал.
Потенцијалните примени се многу пошироки од домашниот телевизор.
Во автомобилот, различните седишта би можеле да добиваат различни аудиоинформации. Музејот би можел да репродуцира објаснување за експонатот само на лицето што стои пред него, додека дигитален рекламен екран би можел да испраќа звук само кон набљудувачот.
Технологијата би можела да биде интересна и за јавните информациски системи. Секако, MiPAL засега е истражувачки систем, а не звучник што следната недела ќе можеме да го купиме во продавница.
Но, идејата менува нешто што кај звучниците практично го прифаќаме како неизбежно веќе повеќе од еден век. Звукот повеќе не мора задолжително да ја исполнува целата просторија.
Можеби еден ден ќе може да стигне само до лицето на кое му е наменет.
