Истражувачи од Стенфорд го унапредија процесот на пиролиза на метан за производство на водород, при што јаглеродот останува во цврста форма наместо да се ослободува како јаглерод диоксид (CO₂)
Водородот често се опишува како гориво на иднината бидејќи при неговата употреба не мора да се создава јаглерод диоксид. Проблемот е што голем дел од водородот што денес го користи индустријата не е особено „зелен“ ако се земе предвид начинот на кој се произведува.
Истражувачите од Универзитетот Стенфорд сега претставија поефикасен пристап кон процесот познат како пиролиза на метан.
Наместо реакција на метанот со водена пареа, при која во текот на конвенционалното производство на водород се создаваат значителни количества јаглерод диоксид, пиролизата го разложува метанот на два основни производи – водород и цврст јаглерод.
Хемиската разлика е исклучително важна. Јаглеродот кој инаку во класичниот процес би завршил во атмосферата како CO₂, останува заробен во цврста форма со која многу полесно може да се управува.
Цврстиот јаглерод може да биде производ, а не само проблем што треба да се складира
Најголемата пречка за пиролизата на метанот досега не била самата хемиска реакција, туку енергијата потребна за одржување на многу високите температури.
Тимот од Стенфорд развил метод кој поефикасно ја интегрира топлината во самиот процес, намалувајќи ја количината дополнителна енергија потребна за одржување на реакцијата. Истражувањето објавено во списанието Science го опишува пристапот на автотермална пиролиза на метан, чија цел е процесот да стане многу попогоден за примена во поголеми размери.
Особено интересен дел од истражувањето е цврстиот јаглерод што останува по издвојувањето на водородот. Наместо да биде само отпад што треба безбедно да се складира, со контролирање на процесот можно е да се добијат јаглеродни материјали кои потенцијално имаат индустриска вредност. Сето тоа значително ја менува економската пресметка на производството.
Наместо еден производ и емисија со која треба дополнително да се справува, постројката потенцијално добива два употребливи производи: водород и цврст јаглероден материјал.
Сепак, ваквиот водород не треба автоматски да се прогласува за целосно зелен. Метанот и понатаму најчесто е природен гас, па вкупниот климатски биланс зависи од начинот на неговото добивање, истекувањето на метанот во текот на производството и транспортот, како и од изворот на енергија што го користи целиот систем.
Затоа, новата технологија не го решава секој проблем поврзан со економијата на водородот.
Но, се обидува да реши еден од најголемите: како од постоечки извор да се произведе водород, а јаглеродот што се наоѓа во метанот автоматски да не завршува во атмосферата како CO₂.
