Мрежата за комуникација со вселенски летала на големи оддалечености, со која управува американската вселенска агенција NASA, доби значајно унапредување.
Deep Space Network (DSN), мрежата најпозната по комуникацијата со оддалечени вселенски летала како Voyager 1, Voyager 2 и New Horizons, доби нова радиофреквентна антена со дијаметар од 34 метри во Калифорнија, со што е зголемен капацитетот на сè пооптоварената мрежа.
Повеќе од 40 вселенски летала кои го истражуваат Сончевиот систем и меѓуѕвездениот простор ја користат DSN, која се соочува со сè поголеми тешкотии во следењето на растечката побарувачка. Комуникацијата со беспилотната мисија Artemis 1 во 2022 година и со мисијата Artemis 2 со човечки екипаж во 2026 година имаше приоритет додека леталата патуваа околу Месечината, што значително го намали капацитетот на мрежата за поддршка на другите мисии.
Уште од 2021 година, менаџерите предупредуваат дека, и покрај континуираните напори за додавање нови антени во DSN, агенцијата не може истовремено да комуницира со сите мисии во длабоката вселена.
„Се обидуваме да го зголемиме капацитетот и да додадеме уште антени, но не можеме да ја следиме моменталната побарувачка, па затоа мисиите треба да очекуваат помала достапност“, изјави Бред Арнолд, менаџер на DSN во Лабораторијата за млазен погон на NASA (JPL).
Тој исто така предупреди дека програмата Artemis за истражување на Месечината ќе биде „горилата во собата“, бидејќи астронаутите според правилата мора да имаат приоритет во однос на роботизираните вселенски летала.
„Тоа на крајот ќе влијае врз нашата способност да ги опслужуваме останатите мисии“, наведе Арнолд.
Причината е тоа што DSN е дизајнирана за поддршка и на вселенски летала со човечки екипаж и на роботизирани летала во длабоката вселена. Додека JPL, кој во тоа време работел по договор со американската војска, имал три станици за радио-следење на вселенски летала во Нигерија, Сингапур и Калифорнија подготвени за раната вселенска програма во 1958 година, DSN со помоќни антени била воспоставена во декември 1963 година како „де факто мрежа за мисии во длабоката вселена“.
DSN помогна во пренесувањето на комуникацијата за време на историското стапнување на Месечината на астронаутот на NASA, Нил Армстронг, во рамките на мисијата Apollo 11 на 20 јули 1969 година, а оттогаш поддржа безброј историски моменти. Тоа ги вклучува и снимките од роверите на Марс, почнувајќи од 1990-тите години, како и податоците кои покажаа дека Voyager 1 и Voyager 2 во текот на 2010-тите години навлегле во меѓуѕвездениот простор.
Овојпат Artemis не е единствениот дополнителен извор на оптоварување за DSN. Други вселенски агенции исто така ја користат оваа мрежа за своите вселенски летала, и тоа во многу поголема мера отколку пред 50 години, бидејќи истражувањето на вселената во меѓувреме значително напредуваше.
NASA исто така планира постојана база на Месечината во близина на нејзиниот јужен пол уште во текот на 2030-тите години, иако агенцијата ветува дека базата во својата трета фаза ќе вклучува „координирана лунарна мрежа која ќе поддржува комуникација меѓу различните елементи на базата на Месечината“.
DSN управува со три комплекси – во Голдстоун, Калифорнија, во близина на Мадрид, Шпанија, и во Канбера, Австралија. Секој од нив вклучува голема антена со дијаметар од 70 метри, како и неколку помали антени.
Новата антена е приближно двојно помала и се наоѓа во истиот комплекс во Голдстоун. Пуштена е во употреба на 3 август, кога го следела рендгенскиот опсерваториски телескоп Chandra на NASA.
DSS-23 е петтата од вкупно шесте нови антени со дијаметар од 34 метри планирани во рамките на проектот Aperture Enhancement на DSN, кој беше започнат во 2009 година. Се очекува проектот да биде завршен кога шестата антена, DSS-33, ќе биде пуштена во употреба во комплексот во Канбера во 2029 година.
Проширувањето исто така траеше подолго и чинеше повеќе од првично планираното. Извештај на Канцеларијата на генералниот инспектор на NASA од 2015 година ја процени вредноста на проектот на 362,4 милиони долари. Сепак, до почетокот на фискалната 2023 година, очекуваните трошоци се зголемија за 68 проценти, на 706 милиони долари, додека проектот доцнеше речиси пет години во однос на првичниот распоред.
NASA сега очекува последната антена во рамките на проширувањето да биде пуштена во употреба во 2029 година.
